Edith en Jasmin: familie op het werk, en daarbuiten

Edith werkt inmiddels drie jaar als schoonmaakmedewerker bij Vebego Zorgservice. "Ik kwam aan deze baan via een ex-collega bij een ander bedrijf. Ik wilde namelijk even niet meer werken en thuis zijn voor de kinderen. Ik ben getrouwd met een Nederlandse man. Hij werkt bij een offshore bedrijf, zo heb ik hem ook jaren geleden leren kennen. Hij was voor zijn werk in Nicaragua en ik kom daar vandaan. Nicaragua is mijn land. Wij werden verliefd, maar ik had daar twee dochters. En we waren nog hartstikke jong: hij was 20 en ik 21 jaar. Ik zag wel meteen: deze man is lief, zorgzaam en betrouwbaar. Ik ben uiteindelijk dus voor de liefde naar Nederland gekomen. Wel pas een paar jaar later, omdat ik voor de kinderen nog niet weg wilde. Uiteindelijk kwam ik op mijn 25^e in Nederland. Mijn Nederlandse man en ik kregen ook nog twee dochters. Ik heb dus 4 dochters in totaal, van heel verschillende leeftijden: 27, 24, 17 en 10 jaar oud. En omdat ik dus nog een verrassing kreeg 10 jaar geleden, wilde ik weer minder werken.’

Een baan die past bij het leven
Via een oud-collega kwam Edith bij Vebego terecht. “Het was perfect: werken van 9 tot 12, tijdens schooltijd, en ook nog eens vlak bij de school van mijn dochters. Vijf dagen per week, en af en toe in het weekend een wc-ronde. Dat was goed te doen.” Voor Edith was het meer dan alleen praktisch. “Ik werk in de ouderenzorg. Dat vind ik heel fijn, met mensen werken."

Ook dochter Jasmin kwam via haar moeder bij Vebego terecht.
“Ik was zoekend in wat ik wilde doen. Mijn moeder vroeg of ik niet als vakantiekracht bij Vebego wilde werken. Dat beviel uiteindelijk zo goed, dat ik het meerdere zomers ben blijven doen.”

Inmiddels studeert Jasmin Marketing & Communicatie. Ze woont in Vlissingen, werkt twee dagen per week bij Vebego Cleaning Services, loopt twee dagen stage en gaat één dag naar school. “Best druk, maar goed te combineren.”

Moeder en dochter werkten een tijd samen. Edith werkte Jasmin zelfs in. “Op het werk waren we gewoon collega’s,” zegt Edith. “Ik commandeerde haar niet. We luisterden naar elkaar, hielpen elkaar. Dat werkte.”

Jasmin beaamt dat:
“Als mijn moeder nog niet klaar was, sprong ik bij. Dat mocht gewoon. We deden hetzelfde werk, bij hetzelfde bedrijf. Samen waren we sneller klaar.”

Op de werkvloer werd de link tussen Edith en Jasmin vaak gelegd. “Mensen zeiden weleens: ‘Ben jij de dochter van Edith? Zij is altijd zo vrolijk en vriendelijk,’” vertelt Jasmin. “Dat vond ik heel leuk om te horen. En eerlijk: als mijn moeder goed met iemand kan opschieten, weet ik bijna zeker dat ik dat ook kan. We lijken best op elkaar – al is zij nog socialer.” Edith glimlacht: “Dat sociale heb ik echt geleerd in de horeca. Ik vind het gezellig om met mensen te werken.”

Gezien worden als mens
Wat Edith het meest waardeert aan Vebego? Dat antwoord komt zonder twijfel. “Hier word je gezien. Bij mijn vorige werkgever werkte ik twaalf jaar. Met kerst kreeg je een kaart, en dat was het. Hier is dat totaal anders.” Ze vertelt over coördinatoren die langskomen voor een kop koffie, soms met zelfgebakken taart. Over chocolaatjes, belangstelling na vakanties, echte aandacht. “Je hebt het misschien niet nodig, maar je vóélt je gewaardeerd. Hier hoor je erbij. Als een familie. Vergeleken hiermee voelde ik me vroeger echt een wees.”

Ook Jasmin herkent dat familiegevoel. “In coronatijd was het ophalen van het kerstpakket een hele belevenis. Een drive-thru met stopmomenten, drankjes, dansende sneeuwpoppen, chocolaatjes… echt een show.” Ze lacht bij de herinnering: “Ik zat gewoon met mijn moeder in de auto kerst te vieren.”

De kerstpakketten worden thuis samen uitgepakt. Met de hele familie.
“Dan denk ik: dit is leuk voor mijn zusje, dit voor mijn moeder. Mijn oma heeft een lampje uit mijn Vebego-pakket gekregen. Ze zegt nog steeds: ‘Dat is van mijn Jasmini-tje.’”

Groeien, ook als mens
Bij Vebego draait het niet alleen om werk, maar ook om ontwikkeling. Edith zag dat van dichtbij. “Er kwam een collega, Emilia, die alleen Engels sprak. Ik heb haar aangeboden om Nederlands te leren. Toen Vebego dat hoorde, kreeg ze Nederlandse les aangeboden. Elke donderdag. Nu spreekt ze goed Nederlands. Dat vind ik zó mooi: ze willen je hier echt helpen.”

Kleine ideeën, grote impact
Edith staat bekend om haar creativiteit. Zo draagt ze T-shirts met de dag van de week erop. “De cliënten in de ouderenzorg vragen vaak welke dag het is. Nu hoeven ze alleen maar op mijn shirt te kijken. Laatst zei een meneer dat hij op mij had gewacht om te weten welke dag het was.” Op de achterkant staan de dagen in het Spaans. “Dan leren ze dat ook nog een beetje,” lacht ze.

Jasmin kijkt vooruit. “Ik weet nog niet precies hoe mijn werk eruit gaat zien als ik straks klaar ben met studeren. Maar Vebego is groot. Misschien wel in marketing of communicatie… wie weet.”

Wat vaststaat: het familiegevoel dat Edith en Jasmin thuis ervaren, vinden ze ook terug op het werk. Bij Vebego zijn ze niet alleen collega’s. Ze horen erbij.